وقتی آدم به کسی خیانتی کرده، تحیت و سلام به او هم مشکل می‌شود. اصلا با چه رویی به چشم او نگاه کنیم تا چه رسد به عرض ادب! این وضعِ خیانت است، اما اگر کار ما به جنایت رسیده باشد که دیگر واویلاه! حالا ما با پدرمان امام زمان علیه السلام خیانت کردیم یا جنایت؟! بماند… اگر بخواهیم همین طور پشت به او بکنیم و برویم که سر از ته جهنم درمی‌آوریم… اگر هم بخواهیم رو به او کنیم که رویی نمانده… پس باید فکر چاره‌ای کرد. چاره‌اش را هم خودشان به ما یاد داده‌اند… خداوندا سلام و صلواتت را بر مهدی صاحب زمان بفرست، البته از جانت من نه… از جانب تمامی اعضای خانواده اهل ایمان… همه را جلو انداختم… آخر سر هم یکی مانده که اعتبار و آبرویی ندارد… او را هم یواشکی به این خانواده می‌بندم… خداوندا سلام و صلواتت را از جانت همه و همه و همه بر مهدی صاحب زمان برسان… از جانب همه… آخرینش هم یک نخاله است که از قلم افتاده… آخر او خودش برای خودش آبرویی نگذاشته… خداوندا آن نخاله را هم از قلم نینداز… خداوندا از جانب من هم… از جانب من هم به او… از جانب من هم به او سلام برسان!!! این همان سلام دادن با ادبیات در هم است! میوه فروش در هم می‌فروشد تا نخاله‌ای برایش نماند. خداوند تو هم در هم سلام و صلوات بفرست… تا او در هم بخرد… تا نخاله‌ای محروم نگردد!!!

سلام بر او… زمانی که دیگر نیستم… دیگر نیستم… اما… اما او هست… او هست تا وعده الهی را به سرانجام برساند… خدا کند که بیایی… خدا کند که بیایی… پیش از آن که من سر به خاک تیره گذارم… خدا کند که بیایی… بیایی تا من… تا من چشم به پایت دوزم… و پیشانی بر خاک پایت سابم… و خود بر تو سلام کنم… اما…، اما اگر… اما اگر پیش از آمدنت اجلم فرا رسید… باز هم سلام بر تو… سلام بر تو در تک تک لحظه‌هایت… سلام بر تو…، سلام بر تو از من… سلام بر تو از کسی که با حسرت و افسوس… پیش از دیدن تو و چشیدن ظهورت… خاک چشمش را پر کرده… سلام بر تو از کسی که بر تو سلام نکرده… زبان در کام مرگ کشیده…

سلام و صلوات بر مهدی خالق و هادی خلایق… سلام بر او… در این زمان که روز جمعه است و متعلق به او… سلام بر او… در هر زمانی دیگر… سلام بر او… چه در زمانی که به یاد او هستم… سلام بر او… چه در زمانی از غافلم و او را فراموش کرده‌ام… سلام بر او… چه در زمانی به او پشت کرده و قلبش را شکسته‌ام… سلام بر او… چه در زمانی که غرق گناه و معصیتم… شاید سلام این زمان من، در آن زمانها بهانه‌ای شود… بهانه‌ای شود برای این که دستم را بگیرد… دستم را بگیرد و ازگرداب معصیت بیرون آورد… شاید…

ناچار برای نجات به برون از دل تجسس کردم که تنها ، فقط و فقط یک نقطه اعتماد و یک کشتی نجات، که رحمت واسعه الهیه، که ولایت تفویض شده به محمد و آل محمد علیهم السلام باشد، در آسمان دل درخشیدن گرفت و به حمد الله نشان آن گوهر لایدرک کنهه را و آیت آن نعمت لایوصف ذاته را و اسم آن مسمای مقدس را، که حب ایشان و بغض اعدایشان باشد، در قلب وجدان نموده. خداوندا شکر بی‌پایان که این هم تفضل است و تطول، نه اکتساب و استحقاق. گر چه تقصیر در اتّباع آل محمد...

گهگاهی که حجاب ظلمانی غفلت، اندکی به کنار می‌رود… و غبار غلیظ غرور، فرو می‌نشیند… و اضطرابِ دلِ بسته‌ی به دنیای متغیر، سکون می‌یابد… و منیت موهومه، در شعاع عقل محو می‌شود… و رکون به دار فانی، به عبرتها معدوم می‌گردد… و مستی لذائذ هواها، به تقلبات دنیا از سر می‌پرد… و… ...

صورت ما همان شکل ظاهری ماست که خودمان و دیگران، ما را به آن می‌شناسند. ما و سایر افراد در شکل دادن به صورت مان نقش چندانی نداریم. اما سیرت! سیرت، شکل واقعی و باطنی ماست. بر خلاف صورت، در شکل دادن به سیرت‌مان، نقش عمده‌ای داریم. یعنی همین اعمالمان است که سیرت ما را درست می‌کند. حالا به چطور و چگونه‌اش کاری نداریم، آن چه مهم است نقّاش سیرتمان خودمان هستیم.

روز میلاد امام رضا علیه السلام است و ما هم سایه نشین خواهرش کریمه اهل بیت. به اقتضای ادب روانه حرمش شدم. خب عرض و سلام و زیارت و…، این که کار و برنامه هر زیارتی بوده و هست. اما امروز عید است، آن هم میلاد عزیز دل خواهر، آن هم خواهری همچون فاطمه معصومه! رسم بوده که روز عید وقتی خدمت بزرگان بار می‌یافتند پیشکشی، هدیه‌ای، چیزی تقدیم می‌کردند، دست خالی که خوب...

بار الها! لا اله الا انت![1] جز تو خدايی نيست؛ كه فرمانش در هر زماني، و در هر مکاني، و در همه كس، و در هر چيزی جاری و ساری است؛ آنچه بر سر من وامانده آمده است، نيز در دست قدرت توست؛ سبحانك! dir="RTL"...

بسم الله گويان كمر همت مي‌بندم و پا در راه مي‌نهم؛ از آن روی كه انسانم و زنده، سكون و سكوت را شايسته زندگان ندانم؛ (حركت‌گرايي) مي‌يابم كه چيزی جز پويايی و رشد بی نهايت، زيبنده من نيست؛ (آرمان‌گرايي) تن به امواج كثرت ندهم و سياهی جمعيتها هراس بر دلم نيفكند؛ (استقلال و اراده‌مندي) سرم را فرازتر از آن گيرم كه احساسات و تمايلات، يوغ اسارت بر گردنم افكند؛ (آزادي) ...

آري، مگر خداوند ببخشايد تا كه من هم در اين سفر آسمانی گام نهم! بس راه دلپذيری است راه آسمان! با دورنمايی از شگفتي‌های بي‌پايان! پس بايد عجله كنم و پيش از سوختن تمامی فرصتها، سفری به سوی افقهای دوردست ساز كنم، و بنگرم تا كجا مي‌توانم رفت…! نه! حتی سخن از كندن و بار بستن و رفتن، بس بزرگ است! و همتی بس بلند مي‌طلبد! آري، آري، معراج، از خاكيانِ بار انداخته در...

ای عقل! ای آسماني‌ترين هديه الهي! ای گرانبهاترين سرمايه انساني! ما از تو...

بياييد عقلانيت انسان را زنده كنيم و آن را بر تمامی ابعاد انسان توسعه دهيم، تا كه شايد با فراگير كردن عقلانيت، گره‌های خاكی را از بال و پر او بگشاييم، و با آزادی انديشه‌ی انسان از حرصهای بي‌پايانِ احساسات و غرايزِ خاكيش، آزادی واقعی را به او ارزانی دهيم؛ بياييد عقل را از انحصار خانه خاكی آزاد سازيم؛ بياييد عقلانيت را بر دار استدلال‌نمايي‌های دروغين اعدام نکنيم؛ ...

اما بياييد: به جايگاه انسانِ خاكي، در آسمان انديشه بنگريم؛ آسمانی بودن انديشه از آنجاست كه با انديشيدن، گوهر شناخت به چنگ مي‌آيد؛ آسمانی بودن انديشه از آنجاست كه با انديشيدن؛ هنر بي‌بديلِ عقل، نمايان مي‌گردد؛ آری انديشه يعنی گام برداشتن در پرتوی عقل؛ آری...

به باور اين کوچکترين تا كنون تلاش شده است: به انسانِ انديشمند از منظر خانه‌ی خاكی او نگريسته شود. و خاكی كردنِ انسان، يعنی انسانِ پای در گِلِ احساسات و غرايز؛

وقتی از دیگران دلخوری و دل پری داری… وقتی کینه‌ای در دل داری و یا دلت از کسی رنجیده و رمیده… وقتی با کسی خورده حسابی، خورده کتابی داری… وقتی پای قهر به میدان دلت باز شده… وقتی… گیرم که همه حق هم باشد و همه هم ظالم و تو مظلوم… گیرم که تو هم هرگز به کسی ظلم نکرده باشی… گیرم زود رنج و پر توقع...

علی رفت… دشمنش هم شادمان… معاویه در شام چها کرد… عایشه سجده شکر بجا آورد… اما… اما خود علی هم شادمان رفت! شادمان…!!! آری، علی خیلی خسته بود… خسته از بدر و احد و…! نه، هرگز! خسته از صفین و جمل و نهران! نه، هرگز! خسته...

یا علی! معرفتت، کیمیاست! محبتت، کیمیا! پیروی‌ات (شیعه بودنت) هم کیمیا! نامت هم کیمیا! شب قدرم را به نام تو آغاز می‌کنم… تا که شاید… تا که شاید نام تو، شب قدرم را قدر هزار ماه...

دوران طلایی ظهور امام زمان علیه السلام آن چنان شگفت است که در حوصله خِرَدهای خُرْدِ ما نمی‌گنجد. در روایات به شبحی دور از آن دوران اشارت رفته است که برخی از آنها در شاخه...

زخم زبان، از اسمش پیداست، زخم است، اما با شمشیر زبان و بر پیکر دل! حالا اگر این زخم از دوست هم باشد تصورش سخت است چه رسد به تحملش! حالا اگر این دوست جاهل یا بی ظرفیت، کسی را هم ندارد، چه باید کرد؟! جز تحملش راهی هست؟! او برای حفظ دوستانش تن به صلح با معاویه داد. دشمنش چه کرد و چه گفت بماند! اما دوستش به او گفت یا مذل المؤمنین، ای خوار کننده‌ی اهل...

نیمه شعبان است، من هم تسلیم امواج خیال… خیال پدر… خیال محبت… خیال پشتوانه… خیال… اینجاست که همه چیز را فراموشم می‌شود… اینجاست که تبسم مهمان لبانم می‌شود… … اما امان از وقتی که این خیالات تمام بشود… امان از زمانی که به واقعیتها برگردم… باز هم واقعیتهای تلخ‌تر از حنظل! ولی خداییش همین چند لحظه خیال او… همین لبخند محو… همین خاطره پدر داشتن… همین… و همین… اصلا خیالش هم به عالم می‌ارزد!